συμβουλες προς θηλαζουσες μητερες

ΛΑΜΠΕΤΕ από χαρά και ευτυχία ως νέα μαμά. Κρατάτε στην αγκαλιά σας, όλο στοργή και αγάπη, το αγγελούδι σας αλλά σας προβληματίζει η ώρα του θηλασμού. Τα πράγματα είναι απλά, βρίσκουν μόνα το δρόμο τους κι αν έχετε απορίες, ιδού μερικές οδηγίες για να φτάσει στο μωρό το μητρικό γάλα...

Στις ερωτήσεις του «Ε.Τ.» απαντά ο μαιευτήρας - γυναικολόγος του κ. Βαγγέλης Γκικόντες.

Πότε ξεκινά ο θηλασμός;

Αμέσως μετά τον τοκετό. Τις πρώτες δύο τρεις μέρες η μητέρα δεν έχει γάλα. Όμως, πρέπει να βάζει το παιδί στη θηλή, ώστε να μάθει να θηλάζει αλλά και επειδή στο διάστημα αυτό εκκρίνεται το πρωτόγαλα. Μετά «κατεβαίνει» το γάλα κι αρχίζει ο θηλασμός.

Ισχύει ότι η μητέρα πρέπει να πίνει γάλα για να κατεβάζει γάλα;

Το γάλα συνιστάται στη διατροφή της, που πρέπει να είναι πλούσια σε ασβέστιο, αλλά δεν ισχύει αυτό που αναφέρατε. Είναι μύθος ότι το πολύ φαγητό δίνει πλούσιο μητρικό γάλα. Χρειάζεται ισορροπημένο διαιτολόγιο με αρκετές πρωτεϊνες και υδατάνθρακες. Προπαντός όχι αλκοόλ που «περνά»στο παιδί με το γάλα και μπορεί να έχει παρενέργειες, όπως υπνηλία.

Πως θα μάθει η μητέρα να θηλάζει το παιδί της;

Υπάρχουν στα μαιευτήρια μαίες που δείχνουν στη μητέρα το σωστό τρόπο θηλασμού. Διαφορετικά το μωρό δαγκώνει τη θηλή, προκαλεί ραγάδες και πονάει η γυναίκα.

Τι σημαίνει «πέτρωσε» το γάλα και πως αντιμετωπίζεται;

«Πετρώνει» το γάλα όταν το παιδί δεν το «τραβάει» ή παράγεται περισσότερο από όσο καταναλώνεται, όταν η τεχνική θηλασμού δεν είναι καλή και ο μαστός δεν αδειάζει. Όταν «πετρώσει» στο στήθος δημιουργείται μια κατάσταση που ο γιατρός περιγράφει ως μαστίτιδα (φλεγμονή μαστού) ή γαλακτοφορίτιδα (φλεγμονή γαλακτοφόρων πόρων λόγω άθροισης γάλακτος). Η γυναίκα, τότε, υποφέρει από διόγκωση και κοκκίνισμα του μαστού, πόνο στο στήθος. Όταν «πετρώσει» το στήθος, το γάλα αποβάλλεται με θήλαστρο ή σύνθλιψη του μαστού.

Πόσο συχνά γίνεται ο θηλασμός;

Στην αρχή το παιδί θηλάζει κάθε τρεις ώρες και σταδιακά ανάλογα με τις ανάγκες του νεογνού. Το γάλα έχει την υψηλότερη θρεπτική αξία το πρώτο εξάμηνο.

Πότε μια γυναίκα δεν πρέπει να θηλάσει;

Όταν έχει ραγάδες, η μητέρα πρέπει να σταματήσει ένα 24ωρο το θηλασμό και μετά να συνεχίσει. 
Η γυναίκα που παίρνει αντιβιοτικά, ιδιαίτερα τετρακυκλίνες, θα πρέπει να τις μετριάσει γιατί είναι δυνατόν να προκαλέσουν βλάβες στα δόντια του μωρού. Δεν πρέπει να θηλάζει η μητέρα που παρουσιάζει εισολκή της θηλής (όταν δηλαδή μπαίνει μέσα η θηλή), όταν παίρνει κυτταροστατικά φάρμακα σε περίπτωση αντιμετώπισης του καρκίνου με χημειοθεραπεία.
Ακόμη, δεν πρέπει να θηλάσει η γυναίκα, όταν έχει βαριά γρίπη από ιό που μπορεί να μεταδοθεί στο παιδί.

Όχι στο κάπνισμα, τονίζει ο κ. Γκικόντες, γιατί η νικοτίνη περνά με το μητρικό γάλα στο νεογνό.
Ναι στο θηλασμό γιατί είναι οικονομικός, γιατί το γάλα περιέχει πολλά αντισώματα, απαραίτητα για την καλή λειτουργία του ανοσολογικού συστήματος του παιδιού, γιατί αυξάνει τον ψυχολογικό σύνδεσμο ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό της.

περιοδος

Όταν αλλάζουμε κλίμα, τόπο διαμονής αλλά και τρόπο ζωής, συχνά παρατηρείται μικρή ή και μεγάλη καθυστέρηση στην περίοδό μας. Τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό, καθώς και την αντιμετώπισή του μας αναλύει ο μαιευτήρας Ευάγγελος Γκικόντες, επιστημονικός διευθυντής του γυναικολογικού διαγνωστικού και ερευνητικού κέντρου Διαγνωστική Έρευνα.

Η αμηνόρροια από την αλλαγή κλίματος σχετίζεται με τις γυναικείες ορμόνες και έχει διπλή αιτιολογία: Πρώτον, την αλλαγή του κλίματος σε σχέση με το στρες και δεύτερον, την αλλαγή του κλίματος σε συνδυασμό με τη διαφορά στην ηλιοφάνεια και τη θερμοκρασία. Και το στρες και η διαφοράς στην ηλιοφάνεια μπορούν να προκαλέσουν ορμονικές διαταραχές που καταλήγουν σε αμηνόρροια.

Τι συμβαίνει ακριβώς με τη διαφορά στην ηλιοφάνεια;

Η διαφορά στην ηλιοφάνεια επηρεάζει την έκκριση της ορμονικής προλακτίνης, καθώς και άλλων ορμονών, κάτι που γενικά οδηγεί σε διαταραχή του « εσωτερικού ρολογιού » κάθε γυναίκας. Ο οργανισμός, δηλαδή, «τα χάνει» και δεν ξέρει πότε πρέπει να έχει περίοδο. Και επειδή για να αρχίσει η περίοδος χρειάζεται ομαλότητα στη ροή των ορμονών (πέφτει σε τελικό στάδιο και η προγεστερόνη), σταματά η λειτουργία.

Με ποιόν τρόπο επηρεάζει, όμως, το στρες;

Το στρες μπορεί να είναι σωματικό, δηλαδή η γυναίκα να έχει κουραστεί πολύ (πολλή δουλειά με σωματική κόπωση, στο σπίτι με τα παιδιά ή στο γραφείο), ή ψυχολογικό, το οποίο προκαλείται από τη δουλειά, την οικογένεια ή από συναισθηματικά προβλήματα στην προσωπική ζωή της γυναίκας. Στο σωματικό στρες υπάγεται και η αυστηρή δίαιτα. Πολλές γυναίκες κάνουν τις λεγόμενες δίαιτες απισχνάνσεως. Σε αυτές ο οργανισμός θέλει να κερδίσει ενέργεια και το πρώτο πράγμα που κόβει είναι η περίοδος. Και αυτό επειδή η περίοδος έχει σχέση με την αναπαραγωγική λειτουργία (την απόκτηση παιδιών) και ο οργανισμός αντιλαμβάνεται τρόπο τινά την όλη κατάσταση ως εξής: «εσύ δεν έχεις να φας η ίδια και θέλεις να θρέψεις και παιδί μέσα σου;». Ως εκ τούτου γίνεται φυσική οικονομία: «Βρες να φας πρώτα εσύ και μετά ασχολήσου με την αναπαραγωγή». Σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε διακοπή ή εξαιρετικά μεγάλη καθυστέρηση της περιόδου.

Είναι δυνατόν να συνυπάρχουν τα παραπάνω σε κάποιες περιπτώσεις;

Ναι, γίνεται μερικές φορές συνδυασμούς ψυχολογικού, σωματικού στρες και έλλειψης ηλιοφάνεια. Όπως, για παράδειγμα, συμβαίνει με νεαρές Ελληνίδες φοιτήτριες που πηγαίνουν για σπουδές στη Βρετανία και αντιμετωπίζουν λόγω της έλλειψης ηλιοφάνειας και του στρες για τα μαθήματα κάποια προβλήματα στην έμμηνο ρύση.

Τελικά, γιατί παρατηρείται το φαινόμενο να μην έχουμε περίοδο τις διακοπές;

Όταν μια γυναίκα ξεκινάει απότομα και έντονα σπορ στην εξοχή (τένις, σκι, κολύμπι, βόλεϊ, περπάτημα), ενώ όλο το χειμώνα είχε καθιστική ζωή, ο οργανισμός αντιλαμβάνεται την απότομη αλλαγή ως στρες και διακόπτεται η περίοδος, ως μέθοδος αυτοπροστασίας.

Η επαφή με το νερό δεν σχετίζεται, επίσης, με το πρόβλημα της αμηνόρροιας;

Όχι, αυτός είναι ένας μύθος που μεταφέρεται. Οι γυναίκες που έχουν πρόβλημα με το θαλασσινό νερό το έχουν όλο το χρόνο και όχι μόνο το καλοκαίρι με την κολύμβηση και τα συχνά ντους. Επηρεάζεται από το γεγονός ότι ξαφνικά αρχίζει να έχει πολλές δραστηριότητες η γυναίκα (να περπατά, αν κολυμπά, να παίζει βόλεϊ στην παραλία), ενώ προηγουμένως είχε καθιστική ζωή, οπότε ο οργανισμός αντιλαμβάνεται όλη αυτή την αλλαγή ως στρες.

η νευρικη βουλιμια: βασικες πληροφοριες

Οι διατροφικές διαταραχές όπως η νευρική βουλιμία και ανορεξία, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές βλάβες στη σωματική υγεία. Μπορούν μάλιστα να απειλήσουν τη ζωή. Έχουν αρνητικές συνέπειες στην ψυχική υγεία και εμποδίζουν αυτούς που πάσχουν από το να έχουν μια ευτυχισμένη και παραγωγική ζωή.

Τα κορίτσια εφηβικής ηλικίας και οι νεαρές γυναίκες κινδυνεύουν περισσότερο από τη νευρική ανορεξία και βουλιμία. Από το σύνολο των ασθενών που παρουσιάζουν βουλιμία ή ανορεξία, μόνο 10% έως 15% είναι άνδρες.

Υπολογίζεται ότι 1,1% έως 4,2% των γυναικών παρουσιάζουν νευρική βουλιμία σε κάποια φάση της ζωής τους. Για τη νευρική ανορεξία το ποσοστό αυτό κυμαίνεται από 0,5% έως 3,7%.

Οι διατροφικές διαταραχές είναι πρόβλημα συναισθηματικό και σωματικό. Συσχετίζονται με έμμονες ιδέες για το φαγητό, το βάρος και το σχήμα σώματος.

Η νευρική βουλιμία όπως και η ανορεξία, προκύπτουν από μια πολύπλοκη αλληλεπίδραση παραγόντων. Οι παράγοντες αυτοί έχουν σχέση με:

·        Διαταραχές της προσωπικότητας

·        Προβλήματα του συναισθηματικού κόσμου

·        Οικογενειακές πιέσεις

·        Γενετική ή βιολογική προδιάθεση

·        Πολιτισμικούς παράγοντες και υπεραφθονία τροφών

·        Έμμονες ιδέες για ισχνότητα σώματος

Η νευρική βουλιμία είναι συχνότερη από τη νευρική ανορεξία. Χαρακτηρίζεται από επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας και προκλητού εμετού.

Αρχίζει συνήθως στην εφηβική ηλικία. Συχνά η αιτία έναρξης της, είναι η αποτυχία μιας νεαρής κοπέλας να ακολουθήσει μια περιοριστική δίαιτα. Αντιδρά τρώγοντας υπερβολικά με κρίσεις υπερφαγίας.

Τα επεισόδια υπερφαγίας χαρακτηρίζονται από κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων τροφών πολύ γρήγορα σε μικρό χρονικό διάστημα. Ο ασθενής νιώθει ότι δεν μπορεί να έχει έλεγχο στις ποσότητες φαγητών που τρωει κατά το επεισόδιο υπερφαγίας.

Το άτομο με νευρική βουλιμία νιώθει στη συνέχεια άσχημα για την υπερβολική λήψη τροφής. Καταφεύγει στην πρόκληση εμετού, χρήση καθαρτικών, διουρητικών και στην υπερβολική σωματική άσκηση (συμπεριφορά ακύρωσης).

Ακολούθως ο κύκλος επαναλαμβάνεται με διαδοχικά επεισόδια υπερφαγίας και διορθωτικής ή ακυρωτικής συμπεριφοράς (προκλητός εμετός, χρήση καθαρτικών και διουρητικών, υπερβολική άσκηση).

Τα βουλιμικά άτομα έχουν συνήθως κανονικό ή περίπου κανονικό βάρος σώματος. Εάν συνυπάρχει και νευρική ανορεξία τότε παρατηρείται απώλεια βάρους.

Τα άτομα με νευρική βουλιμία, φοβούνται να κερδίσουν βάρος, επιθυμούν να χάσουν βάρος και αισθάνονται πολύ άσχημα για το σώμα τους.

Επίσης νιώθουν πολύ άσχημα και ντρέπονται για τα επεισόδια βουλιμίας που παρουσιάζουν. Κρατούν μυστική την εν λόγω συμπεριφορά τους. Μετά από τη συμπεριφορά ακύρωσης που ακολουθεί το βουλιμικό επεισόδιο, νιώθουν καλύτερα.

Υπάρχουν περιγραφές ασθενών με νευρική βουλιμία που παρουσίαζαν μέχρι και 14 επεισόδια υπερφαγίας εβδομαδιαίως.

Για τη διάγνωση της νευρικής βουλιμίας πρέπει ο ασθενής να παρουσιάζει τουλάχιστο δύο επεισόδια υπερφαγίας με επεισόδια ακύρωσης εβδομαδιαίως, για τρεις μήνες.

Υπάρχουν και ειδικοί που πιστεύουν ότι μόνο ένας κύκλος υπερφαγίας και προκλητού εμετού την εβδομάδα είναι αρκετός για τη διάγνωση.
 

Η βουλιμία μπορεί να απειλήσει τη ζωή όπως και η ανορεξία. Εάν δεν αντιμετωπιστεί η βουλιμία μπορεί να προκαλέσει τα ακόλουθα:

·        Διαταραχές στο στομάχι

·        Καρδιακά προβλήματα

·        Νεφρικά προβλήματα

·        Οδοντικά προβλήματα λόγω των οξέων του στομαχιού από τους εμετούς

·        Αφυδάτωση

Όσο πιο γρήγορα γίνει η διάγνωση της νευρικής βουλιμίας και αρχίσει η θεραπευτική αντιμετώπιση τόσο καλύτερη είναι η πρόγνωση. Χρειάζονται ψυχολογικές και κοινωνικές παρεμβάσεις, διατροφική αποκατάσταση και φάρμακα.

Η θεραπεία των προβλημάτων της ψυχικής διάθεσης και των αγχωδών διαταραχών, αποτελεί ένα από τους βασικούς στόχους της αντιμετώπισης. Η ατομική ή ομαδική ψυχοθεραπεία μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά.

Σε άτομα με κατάθλιψη ή αγχώδεις διαταραχές που δεν έχουν ανταποκριθεί στην ψυχολογική θεραπεία, ορισμένα αντικαταθλιπτικά φάρμακα μπορούν να βοηθήσουν και να αποτρέψουν υποτροπές του προβλήματος.

Είναι σημαντικό να δίνεται ιδιαίτερη σημασία στην έγκαιρη ανίχνευση, διάγνωση και αντιμετώπιση των διατροφικών διαταραχών, ιδιαίτερα σε κορίτσια και νεαρές γυναίκες.

Η νευρική βουλιμία και ανορεξία είναι ψυχικές ασθένειες με ακραίες συμπεριφορές όσον αφορά τη διατροφή για τις οποίες όμως υπάρχει δυνατότητα επιτυχούς αντιμετώπισης.

τα σταδια του πενθους

Το πένθος είναι οι συναισθηματικές και σωματικές αντιδράσεις και επιπτώσεις που αισθάνονται οι άνθρωποι λόγω θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου. Περιλαμβάνει ένα μεγάλο φάσμα συναισθημάτων όπως λύπη, θυμό, απελπισία, ενοχές, φόβο. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει ένα διαφορετικό συνδυασμό συναισθημάτων και σωματικών ενοχλήσεων.

Ο θάνατος ενός παιδιού δημιουργεί ένα ανυπόφορο αίσθημα αδικίας. Η απώλεια του μέλλοντος του παιδιού, τα ανεκπλήρωτα όνειρα και το παράλογο της συμφοράς, καθιστούν το χαμό ενός παιδιού από τις πλέον οδυνηρές ανθρώπινες εμπειρίες.

Οι γονείς μπορεί να αισθάνονται υπεύθυνοι για το θάνατο του παιδιού όσο παράλογο και εάν αυτό φαίνεται. Οι γονείς παράλληλα νιώθουν ότι έχουν χάσει ένα σημαντικό μέρος του ίδιου του εαυτού τους.

Ο θάνατος ενός συζύγου, είναι μια εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία. Εκτός από το σοβαρό συναισθηματικό σοκ, προκαλούνται νέα δύσκολα προβλήματα όπως αποδιοργάνωση της οικογένειας, ανάγκη αλλαγής τρόπου ζωής, απώλεια εισοδήματος, κοινωνικές επιπτώσεις.

Στους ηλικιωμένους ανθρώπους, ο θάνατος συζύγου σημαίνει απώλεια του ή της συντρόφου με τον οποίο πέρασε μια ολόκληρη ζωή αυτός ή αυτή που μένει πίσω. Στις προχωρημένες ηλικίες, η απώλεια συζύγου και τα αισθήματα μοναξιάς που ακολουθούν μπορεί να επιδεινωθούν και από την απώλεια λόγω θανάτου άλλων φίλων.

Ο θάνατος αγαπημένου προσώπου λόγω αυτοκτονίας είναι από τις δυσκολότερες καταστάσεις. Οι άνθρωποι του περιβάλλοντος, της οικογένειας και οι φίλοι δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν και να ξεπεράσουν το δράμα που τους συμβαίνει. Νιώθουν ένα τεράστιο βάρος ευθύνης, ενοχών, θυμού και ντροπής. Μπορεί ακόμη να αισθάνονται σαν υπεύθυνοι για το θάνατο του αγαπημένου τους προσώπου.

Ο ψυχικός πόνος του πένθους είναι τόσο μεγάλος που μερικές φορές οι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να τον αποφύγουν παρά να περάσουν από τα στάδια του. Δυστυχώς ο τρόπος αυτός δεν επιτρέπει την ανάρρωση από την ψυχική και σωματική οδύνη του πένθους.

Οι άνθρωποι για να μπορέσουν να ξεπεράσουν την τραυματική αυτή εμπειρία, πρέπει να περάσουν από τα στάδια του πένθους. Χρειάζονται τη βοήθεια της οικογένειας τους, των συγγενών και των φίλων τους. Ακόμη η βοήθεια εξειδικευμένων επαγγελματιών ψυχολόγων  από τα πρώτα στάδια του πένθους, μπορεί να είναι εξαιρετικά χρήσιμη.

Είναι σημαντικό να διακρίνουμε κάποια στάδια από τα οποία οι άνθρωποι που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα θα περάσουν κατά τη διάρκεια του πένθους τους.

Το αρχικό σοκ, χαρακτηρίζεται από την κρίση που ακολουθεί το δυστυχές συμβάν. Το στάδιο αυτό μπορεί να διαρκέσει μέρες ή εβδομάδες μετά από το θάνατο του αγαπημένου προσώπου. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από πολλές αντιδράσεις σωματικές, συναισθηματικές, συμπεριφορικές και γνωσιακές.  

Η δεύτερη κρίση, μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε στιγμή κατά τους πρώτους μερικούς μήνες. Το αρχικό μούδιασμα που παρατηρείται κατά το πρώτο στάδιο που ως ένα σημείο βοηθά τον άνθρωπο που πενθεί, εξαφανίζεται. Ο πόνος μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερος και η κατάσταση δυσκολότερη από ότι αρχικά το άτομο που πενθεί, νόμιζε ότι θα μπορούσε να είναι.

Είναι σημαντικό στο στάδιο αυτό, να μην αποκρύβεται ο πόνος. Αυτός που πενθεί πρέπει να αναζητά βοήθεια από τα άτομα του περιβάλλοντος του, τα οποία μπορούν να το στηρίζουν.

Στο τρίτο στάδιο των αναμνήσεων, το άτομο που πενθεί ξαναθυμάται, αναπολεί πάρα πολύ και συνεχώς, το αγαπημένο του πρόσωπο που πέθανε. Πολλοί που πενθούν, εκπλήσσονται για το μεγάλο αριθμό πραγμάτων που ξαναθυμούνται και των εμπειριών που είχαν μαζί με τα χαμένα αγαπημένα τους πρόσωπα, τις οποίες βιώνουν ξανά νοητικά.

Στο τέταρτο στάδιο της προσαρμογής, το άτομο που πενθεί προσπαθεί να αντεπεξέλθει και να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση πραγμάτων που διαμορφώθηκε μετά την απώλεια του αγαπημένου προσώπου. Η ζωή χωρίς αυτό, είναι μια αδυσώπητη πραγματικότητα και στο τέταρτο στάδιο αρχίζει η επανεκτίμηση της ζωής. Η πορεία προς τα πάνω μπορεί τώρα να αρχίσει.

Στο πέμπτο στάδιο της παράδοσης, το άτομο που πενθεί, κερδίζει απόσταση από τις παλιές καταστάσεις και τους παλιούς ρόλους που είχε όταν ζούσε το αγαπημένο του πρόσωπο.

Στο έκτο στάδιο της μνήμης, με το αγαπημένο πρόσωπο που πέθανε δημιουργείται περισσότερο μια νέα σχέση μνήμης.

Στο έβδομο στάδιο της ολοκλήρωσης, οι σκέψεις για το αγαπημένο πρόσωπο που χάθηκε, γίνονται με λιγότερο ή και καθόλου πόνο. Υπάρχει πάντοτε το αίσθημα της λύπης αλλά όχι ο σπαρακτικός πόνος των πρώτων σταδίων.

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι που πενθούν που θα περάσουν απαραίτητα από όλα τα πιο πάνω στάδια ή με τη συγκεκριμένη χρονολογική σειρά.

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παρουσιάσει διαφοροποιήσεις όσον αφορά στη σειρά των σταδίων του πένθους που θα διέλθει και όσον αφορά στην ένταση και χρονική διάρκεια τους. Συνήθως χρειάζονται δύο χρόνια για να ξεπεράσει κάποιος το θάνατο αγαπημένου του προσώπου. Όταν πρόκειται για ξαφνικό τραυματικό θάνατο, ο χρόνος μπορεί να είναι μεγαλύτερος.

Υπάρχουν και περιπτώσεις που η φυσιολογική διαδικασία του πένθους μπορεί να μην εξελιχθεί κανονικά. Είναι δυνατόν να παρατηρηθούν επιπλοκές του πένθους όπως παρατεταμένη περίοδος θλίψης, μη αποδοχή της απώλειας, επίμονες ιδέες για το θάνατο του αγαπημένου προσώπου, κατάθλιψη σοβαρού βαθμού, ψυχοκινητικά προβλήματα και σύνδρομο μετατραυματικού στρες.

Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αναγκαία η βοήθεια και παρακολούθηση από ειδικό ψυχολόγο με εμπειρία στα θέματα σχετικά με την απώλεια αγαπημένων προσώπων λόγω θανάτου και το πένθος.

Με υπομονή, υποστήριξη, βοήθεια από τους συγγενείς και φίλους, οι περισσότεροι άνθρωποι με την πάροδο του χρόνου καταφέρνουν να αντιμετωπίσουν το πλήγμα του θανάτου του αγαπημένου τους προσώπου. Ο πόνος μειώνεται και παραμένουν οι προσφιλείς αναμνήσεις.

ποσο φυσιολογικη ειναι η σεξουαλικη σας ζωη? Απαντησεις...

Είναι γεγονός ότι αυτά που λέγονται και ακούγονται για το τι συμβαίνει πίσω από κλειστές πόρτες, δημιουργούν σε αρκετά άτομα και σε ζευγάρια, απορίες κατά πόσο η δική τους σεξουαλική ζωή είναι κανονική, "φυσιολογική", ή όχι...

 

Ακόμη και στις περιπτώσεις εκείνες που υπάρχει μέσα στο ζευγάρι μια πλήρης ικανοποίηση για τη δική τους σεξουαλικότητα, εντούτοις οι απορίες υπάρχουν και είναι δικαιολογημένες.

Είναι σημαντικό να τονίσουμε ευθύς εξ' αρχής ότι μια ολοκληρωμένη σεξουαλική σχέση που εκπληρώνει τις ψυχικές και σωματικές ανάγκες ενός ζευγαριού δεν εξαρτάται από τη συχνότητα της σεξουαλικής επαφής ή από ένα είδος συγκεκριμένης σεξουαλικής συμπεριφοράς.

Εκείνο που είναι καθοριστικό είναι το κατά πόσο οι σεξουαλικές δραστηριότητες μέσα στο ζευγάρι, κάνουν και τους δύο να νιώθουν καλά και ικανοποιημένους, χωρίς να βλάπτουν ή να δημιουργούν ψυχικά ή σωματικά προβλήματα ή κίνδυνους στον ένα από τους δύο.

Οι στατιστικές που αφορούν τη συχνότητα σεξουαλικής επαφής μέσα στα ζευγάρια, δημιουργούν συχνά λανθασμένες εντυπώσεις. Για παράδειγμα διαβάζουμε συχνά ότι κατά μέσο όρο, ένα ζευγάρι μπορεί να έχει συνουσία 3 φορές την εβδομάδα. Αυτό δεν είναι μια ορθή εικόνα του τι πραγματικά επικρατεί. Η αλήθεια είναι ότι ο αριθμός που δίνεται είναι ένας αριθμητικός μέσος όρος.

Στην πράξη ο αριθμός των φορών που ένα ζευγάρι έρχεται σε συνουσία, κυμαίνεται μέσα σε ένα πολύ μεγάλο πεδίο. Μπορεί να κυμαίνεται από 15 έως 20 φορές την εβδομάδα για μερικούς μέχρι καμία φορά την εβδομάδα για άλλους. Αυτό σημαίνει ότι εάν ένα ζευγάρι έχει λιγότερες από 3 φορές, που είναι ο αναφερόμενος μέσος όρος, τότε είναι και αυτό μια φυσιολογική κατάσταση.

Το πιο σημαντικό δεν είναι πόσες φορές την εβδομάδα ένα ζευγάρι έχει σεξουαλική επαφή ή τι είδους σεξουαλική δραστηριότητα έχει αλλά το κατά πόσο ο κάθε ένας μέσα στο ζευγάρι είναι ευχαριστημένος και νιώθει άνετα μέσα στα πλαίσια της σεξουαλικής τους σχέσης.

Ακόμη κάτι που είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, αφορά το τι είναι η κανονική σεξουαλική συμπεριφορά. Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και οι πολιτιστικές ιδιομορφίες παίζουν κάποιο ρόλο στον ορισμό του τι είναι το κανονικό ή όχι. Ακόμη και οι νομικές ρυθμίσεις επεμβαίνουν στον ορισμό αυτό.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια υπάρχουν και οι πεποιθήσεις και αντιλήψεις του ίδιου του ζευγαριού. Το τι οι δύο μέσα στο ζευγάρι πιστεύουν ότι είναι κανονικό ή όχι, είναι καίριας σημασίας και ουσιαστικότερο για τη δική τους ζωή.

Ο τρόπος διέγερσης στο σεξουαλικό πεδίο των ανθρώπων, ποικίλει μέσα σε ένα πολύ ευρύ πεδίο.

Ο κάθε τρόπος είναι αποδεκτός δεδομένου ότι δεν προκαλεί πρόβλημα στον άλλο στον αισθηματικό και σωματικό τομέα, όταν δεν επηρεάζει τη σχέση, όταν δεν επηρεάζει άλλες πτυχές της ζωής του ζευγαριού και όταν δεν προκαλεί οποιασδήποτε μορφής άλλη δυσκολία ή ανησυχία.

Πως όμως μπορεί να επιτευχθεί μέσα στο ζευγάρι η αρμονία εκείνη που προκύπτει όταν ικανοποιούνται οι σεξουαλικές ανάγκες και των δύο;

Μπορεί το ερώτημα να ακούγεται απλό αλλά στην πράξη η επικοινωνία στον τομέα αυτό δεν είναι πάντοτε εύκολη, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια των σχέσεων. Δεν είναι μάλιστα σπάνιες οι περιπτώσεις που προβλήματα αυτού του τύπου μπορεί να δημιουργούν πιο μεγάλα προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των δύο.

Το καλύτερο που μπορεί να γίνει για την αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού είναι η συζήτηση του θέματος μεταξύ των δύο με ένα θετικό, εποικοδομητικό και ευαίσθητο τρόπο.

Επίσης η προσεκτική παρατήρηση των αντιδράσεων και της συμπεριφοράς του άλλου δίνει πολύτιμες πληροφορίες για το τι πραγματικά νιώθει.

Οι ερωτήσεις που μπορεί να βάλει ο ένας προς τον άλλο βοηθούν στο να διευκρινιστούν κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, η σκέψη για μια σεξουαλική δραστηριότητα δημιουργεί ευχαρίστηση, διέγερση και θετική αναμονή ή μήπως προκαλεί αίσθημα πίεσης, υποχρέωσης και ενοχές;

Επιπρόσθετα μετά από μια σεξουαλική δραστηριότητα, θα πρέπει ο καθένας μέσα στο ζευγάρι, να αναλογιστεί τόσο για τον εαυτό του όσο και για τον άλλο, κατά πόσο υπάρχουν αισθήματα ευχαρίστησης, ικανοποίησης, χαλαρώματος και ολοκλήρωσης ή αντίθετα αισθήματα ενοχής, θυμού και προσβολής.

Εάν η αναμονή ή η συμπλήρωση μια σεξουαλικής δραστηριότητας μέσα σε ένα ζευγάρι, δημιουργεί συνήθως θετικά αισθήματα και στους δύο, τότε η σεξουαλική σχέση είναι λειτουργική και καλή και για τους δύο. Εάν όμως υπάρχουν στον ένα ή και στους δύο αρνητικά αισθήματα τότε η κατάσταση είναι προβληματική και πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Η επικοινωνία μέσα στο ζευγάρι, για τα ευαίσθητα ζητήματα της σεξουαλικής ζωής, είναι καθοριστικής σημασίας για τη λειτουργικότητα της σχέσης και για το μέλλον του ζευγαριού.

η καταθλιψη και η θεραπεια της

Μέχρι το 2020 υπολογίζεται ότι η κατάθλιψη θα είναι η δεύτερη σε συχνότητα αιτία, μετά από τις καρδιακές παθήσεις, για πρόκληση μειονεξιών και αναπηριών. Η κατάθλιψη πλήττει 340 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Οι στατιστικές δείχνουν ότι το 13% των ανδρών και το 21% των γυναικών θα υποστούν σοβαρή κατάθλιψη σε κάποια φάση της ζωής τους.

 

Η Παγκόσμιος Οργάνωση Υγείας θεωρεί ότι η κατάθλιψη είναι η ασθένεια που προκαλεί την τέταρτη σε σειρά μεγαλύτερη επιβάρυνση στην κοινωνία όσον αφορά τις συνέπειες που προκαλεί η ασθένεια στους ανθρώπους και το οικονομικό βάρος που προκύπτει.

Τα δεδομένα αυτά δείχνουν ότι υπάρχει μεγάλη και άμεση ανάγκη για την εφαρμογή καλύτερων μέτρων για την πρόληψη, διάγνωση και θεραπεία της κατάθλιψης.

Δυστυχώς με τον τρόπο που γίνονται σήμερα οι θεραπείες για την κατάθλιψη, οι 4 στους 5 ασθενείς υποτροπιάζουν, παρουσιάζοντας νέα επεισόδια μετά από την επιτυχή αντιμετώπιση ενός πρώτου επεισοδίου.

Ο λόγος για τα δυσάρεστα αυτά αποτελέσματα, οφείλεται στο γεγονός ότι η αντικαταθλιπτική θεραπεία είναι κυρίως φαρμακευτική, και δίνεται συνήθως για την αντιμετώπιση ενός επεισοδίου κατάθλιψης, με χρονική διάρκεια που κυμαίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις μεταξύ 2 και 3 μηνών.

Εκείνο που συμβαίνει, είναι όταν φανεί ότι ο ασθενής δεν έχει πλέον τα συμπτώματα της πάθησης, τότε διακόπτεται η θεραπεία. Αυτός ο τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματος φαίνεται ότι είναι λανθασμένος.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας μεγάλης έρευνας που βασίστηκε στις κλινικές δοκιμές που έγιναν κατά τα τελευταία 30 χρόνια, η κατάθλιψη πρέπει να θεωρείται και να αντιμετωπίζεται σαν μια χρόνια ασθένεια.

Η έρευνα έγινε από γιατρούς του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και βασίστηκε στα αποτελέσματα κλινικών δοκιμών που αφορούσαν 4.410 ασθενείς με κατάθλιψη. Οι ασθενείς, στις περισσότερες έρευνες, υποβάλλονταν αρχικά σε μια θεραπεία με αντικαταθλιπτικά φάρμακα. Στη συνέχεια κατανέμονταν με τυχαίο τρόπο στο να συνεχίζουν τα φάρμακα ή να διακόπτουν πλήρως τη θεραπεία τους.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι από τους ασθενείς που συνέχιζαν τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα μόνο το 18% παρουσίαζε υποτροπές της νόσου με νέα επεισόδια κατάθλιψης. 
Από τους ασθενείς που διέκοπταν τα φάρμακα, το 41% υποτροπίαζε. Το είδος του αντικαταθλιπτικού φαρμάκου που δινόταν στους ασθενείς δεν επηρέαζε τα αποτελέσματα. 

Το συμπέρασμα των ερευνητών είναι ότι για ασθενείς που έχουν κίνδυνο για υποτροπή της ασθένειας τους,θα πρέπει τόσο η ψυχοθεραπεία όσο και τα φάρμακα -στην περίπτωση που αυτά ενδείκνυνται- να συνεχίζεται για ένα χρονικό διάστημα τουλάχιστο  1 έτους, ή περισσότερο. Υπολογίζουν ότι μια τέτοια προσέγγιση θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο υποτροπής της ασθένειας κατά 50%.

Τονίζεται ότι η κάθε περίπτωση πρέπει να εξετάζεται με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα εάν κάποιος πάθει ένα πρώτο επεισόδιο κατάθλιψης ήπιας ή μέτριας μορφής, δεν είναι απαραίτητο να υποβληθεί σε φαρμακευτική θεραπεία. Φυσικά εάν το επεισόδιο είναι σοβαρό, με τάσεις ή σκέψεις αυτοκτονίας, τότε τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα χρειάζονται.

Επιπλέον πρέπει να αναφέρουμε ότι έρευνες που έγιναν με τη βοήθεια της μαγνητικής τομογραφίας, έδειξαν ότι σε ασθενείς που πάσχουν από επαναλαμβανόμενα επεισόδια κατάθλιψης, παρουσιάζονται αλλοιώσεις με συρρίκνωση ορισμένων περιοχών του εγκεφάλου.

Παρατηρείται επίσης σε ασθενείς με χρόνια κατάθλιψη, απώλεια της μνήμης και όσο μεγαλύτερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρκεί η νόσος τόσο πιο δύσκολο είναι για τον ασθενή να ανακτήσει αυτά που έχασε.

Εμείς συμπερασματικά θα τονίσουμε την ανάγκη για καλύτερη διάγνωση και έγκαιρη ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση της ασθένειας. Η κατάθλιψη πλήττει όλο και περισσότερους συνανθρώπους μας και αυτό δεν πρόκειται να βελτιωθεί στη σημερινή ανταγωνιστική και ιδιαίτερα σκληρή κοινωνία μας.

Η θεραπεία της κατάθλιψης θα πρέπει να γίνεται από ψυχολόγους και ψυχοθεραπευτές που έχουν εκτεταμένη εμπειρία στον τομέα αυτό, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ασθενούς και του ιστορικού του. Ο συνδυασμός ατομικής & ομαδικής ψυχοθεραπείας, και -ανά περίπτωση- φαρμακευτικής υποστήριξης μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην βελτίωση & την σταθεροποίηση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης. 

Είναι καλύτερα η κατάθλιψη να θεωρείται σαν χρόνια νόσος, με μακροχρόνια συνέχιση της θεραπείας στις περιπτώσεις ψηλού κινδύνου η οποία μπορεί να μειώνει το ποσοστό των ασθενών που παρουσιάζουν επαναλαμβανόμενα επεισόδια.

φοβιες: αυτα που χρειαζεται να ξερετε

Οι φοβίες χαρακτηρίζονται από αδικαιολόγητο, υπερβολικό και παράλογο φόβο οι οποίες οδηγούν ένα άτομο στο να αποφεύγει συγκεκριμένες καταστάσεις ή όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτές να τις βιώνει με πολύ έντονο άγχος.

Πρόκειται για μια μορφή αγχώδους διαταραχής που μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία. Οι φοβίες αποτελούν τη συνηθέστερη ψυχιατρική διαταραχή μεταξύ των γυναικών. Μεταξύ των ανδρών άνω των 25 ετών, οι φοβίες καταλαμβάνουν τη δεύτερη θέση μεταξύ των πιο συχνών ψυχιατρικών παθήσεων. Συνολικά υπολογίζεται ότι μέχρι 12% του πληθυσμού παρουσιάζουν τουλάχιστο μία φοβία.

Οι λόγοι για τους οποίους αναπτύσσονται οι φοβίες δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί. Η έναρξη μιας φοβίας μπορεί να σχετιστεί με ένα τραυματικό γεγονός. Συχνά όμως δεν υπάρχει ένας τέτοιος συσχετισμός ή εάν υπάρχει μπορεί να μην γίνεται αντιληπτός.

Η φοβία μπορεί να αναπτυχθεί ακόμη και εάν το άτομο που υποφέρει από αυτήν, δεν έχει βιώσει το ίδιο απευθείας την κατάσταση που προκαλεί το φόβο. Για παράδειγμα κάποιος μπορεί να αναπτύξει φοβία για τις αεροπορικές πτήσεις λόγω του ότι είδε στις ειδήσεις στην τηλεόραση εικόνες από μια αεροπορική τραγωδία.

Οι περισσότεροι ασθενείς με φοβίες, θα κάνουν ότι μπορούν για να αποφύγουν να βρεθούν στην κατάσταση που τους προκαλεί τρόμο. Όταν οι προσπάθειες για αποφυγή της κατάστασης που ευθύνεται για τη φοβία, επηρεάζουν τη ζωή του ασθενούς, τότε επιβάλλεται να ζητηθεί βοήθεια από επαγγελματίες της υγείας με εξειδίκευση στο πρόβλημα.

Για παράδειγμα εάν η φοβία για τους σκύλους, αναγκάζει τον ασθενή να μη βγαίνει από το σπίτι του λόγω του ότι φοβάται μήπως συναντήσει το γείτονα που βγάζει έξω το σκύλο του για περίπατο, τότε χρειάζεται βοήθεια από τον ψυχίατρο ή και τον ψυχολόγο.

Τα συμπτώματα των ασθενών με φοβίες περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

1.   Αισθήματα φόβου, πανικού, τρόμου, φρίκης
 

2.   Αναγνώριση του γεγονότος ότι ο φόβος που εκδηλώνεται, επεκτείνεται πέραν από τα κανονικά όρια για τη συγκεκριμένη απειλή που βιώνει ο ασθενής
 

3.   Οι αντιδράσεις είναι αυτόματες, εκτός ελέγχου του ασθενούς και στην ουσία κυριαρχούν στις σκέψεις του ασθενούς
 

4.   Ταχυκαρδία, δύσπνοια, τρέμουλο και μια ακατανίκητη επιθυμία γρήγορης απομάκρυνσης από την κατάσταση που προκαλεί τη φοβία
 

5.   Ακραία, υπερβολικά μέτρα για την αποφυγή αντιμετώπισης της κατάστασης ή του αντικειμένου που προκαλεί τη φοβία

Υπάρχουν διάφορες μορφές φοβίας. Η αγοραφοβία είναι ο φόβος που έχει ο ασθενής για να παραμένει μόνος σε οποιοδήποτε χώρο ή κατάσταση από την οποία θα του ήταν δύσκολο να φύγει ή δεν θα μπορούσε να έχει βοήθεια εάν προέκυπτε η ανάγκη. Τα άτομα με αγοραφοβία μπορεί να αποφεύγουν να πηγαίνουν σε καταστήματα με πολύ κόσμο, σε πολυσύχναστους εμπορικούς δρόμους ή σε γεφύρια.

Μερικοί ασθενείς με αγοραφοβία υποφέρουν τόσο πολύ που είναι δυνατόν να μη θέλουν να βγαίνουν από το σπίτι τους. Όταν βγαίνουν, το κάνουν με μεγάλη δυσκολία ή όταν συνοδεύονται από ένα μέλος της οικογένειας τους ή ένα φίλο τους.

Το 67% των ασθενών που πάσχουν από αγοραφοβία είναι γυναίκες. Η διαταραχή μπορεί να αρχίσει απότομα ή να εγκατασταθεί σταδιακά. Τα συμπτώματα αρχίζουν συνήθως κατά το τέλος της εφηβείας και μεταξύ 30 έως 40 ετών.

Η κοινωνική φοβία είναι ο υπερβολικός φόβος για λεπτομερή εξέταση και αρνητικής εκτίμησης σε κοινωνικές καταστάσεις. Το άτομο με κοινωνική φοβία έχει υπερβολικό φόβο ότι μπορεί να παρακολουθείται ή να εξευτελιστεί όταν κάνει κάτι ενώπιον άλλων. Είναι δυνατόν να βιώνει τη φοβία αυτή όταν κάνει πράγματα απλά όπως για παράδειγμα να υπογράφει μια επιταγή ή όταν τρωει ένα φαγητό.

Η πιο κοινή μορφή κοινωνικής φοβίας, είναι ο φόβος ομιλίας σε δημόσιο χώρο. Πολλοί ασθενείς παρουσιάζουν μια γενικευμένη μορφή κοινωνικής φοβίας με φόβο και αποφυγή διαπροσωπικών σχέσεων. Το γεγονός αυτό τους εμποδίζει από του να πηγαίνουν στη δουλειά τους, στο σχολείο ή να έχουν κοινωνικές σχέσεις.

Οι κοινωνικές φοβίες αναπτύσσονται συνήθως μετά την εφηβεία. Επηρεάζουν το 13% του πληθυσμού. Χωρίς θεραπεία διαρκούν για όλη τη ζωή.

Οι ειδικές φοβίες χαρακτηρίζονται από υπερβολικό, παράλογο φόβο για ορισμένα αντικείμενα ή καταστάσεις. Η πιο συνηθισμένη μορφή ειδικής φοβίας, είναι η φοβία για τα ζώα (σκύλοι φίδια, έντομα, ποντίκια). Άλλες μορφές ειδικής φοβίας είναι η κλειστοφοβία (ο φόβος για κλειστούς χώρους) και η ακροφοβία (φόβος του ασθενούς να βρίσκεται σε ψηλά σημεία).

Κάθε μορφή φοβίας που επηρεάζει την καθημερινή ζωή του ασθενούς και προκαλεί λειτουργικές ανεπάρκειες, πρέπει  να τυγχάνει θεραπείας. Με την κατάλληλη αντιμετώπιση, οι περισσότερες περιπτώσεις φοβιών, μπορούν να ξεπεραστούν πλήρως για πολλά χρόνια ή ακόμη για όλη τη ζωή. Αυτό μπορεί να γίνει με την συνθετική ψυχοθεραπεία, με φάρμακα, ή και με συνδυασμό των δύο.

Η πιο συχνή θεραπεία που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση των φοβιών, είναι η συνθετική ψυχοθεραπεία. Ο στόχος της είναι η αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο σκέπτεται και αντιλαμβάνεται ο ασθενής μια συγκεκριμένη κατάσταση που του προκαλεί τη φοβία.

Ο ψυχοθεραπευτής βοηθά τον ασθενή να αναλογιστεί όλα που έχουν σχέση και που οδηγούν στη γένεση της φοβίας. Κατανοώντας ορισμένα πράγματα που φυσιολογικά μπορούν να συμβούν, ο ασθενής σταδιακά αρχίζει να δίνει μια λογική αιτιολόγηση σε αυτά που αισθάνεται.

Στο δεύτερο σκέλος της εν λόγω θεραπείας, με βάση την κατανόηση που έχει επιτύχει ο ασθενής στην πρώτη φάση, πρέπει να αρχίσει να εξοικειώνεται με την κατάσταση όπως θα τη βιώνει στην πραγματικότητα. Για παράδειγμα μπορεί να σταδιακά να έρθει σε επαφή με εικόνες της κατάστασης που προκαλεί τη φοβία. Στη συνέχεια η εμπειρία μπορεί να γίνει πιο έντονη με στοιχεία πιο κοντά στην πραγματική κατάσταση που θα βρεθεί αντιμέτωπος ο ασθενής.

Κάποτε για να μπορέσει να περάσει το στάδιο αυτό της θεραπείας, ο ασθενής είναι δυνατόν να χρειαστεί βοήθεια με αγχολυτικά φάρμακα. Αυτό πρέπει να γίνεται μόνο όταν είναι απαραίτητο και για περιορισμένο χρόνο. Διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος, ο ασθενής να νιώθει ότι μόνο με τη βοήθεια των φαρμάκων θα μπορεί να αντεπεξέλθει στη μία ή περισσότερες φοβίες του.

Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να αντιμετωπίσουν την ή τις φοβίες τους μόνοι τους. Στις περιπτώσεις αυτές επιστρατεύεται η αποφασιστικότητα, το κουράγιο και το ενδιαφέρον του ασθενούς για να αναλύσει τα όσα σχετίζονται με αυτά που του προκαλούν τη φοβία. Με μικρά συχνά βήματα, με την επιμονή και τη συνέχεια στην προσπάθεια καταφέρνουν σταδιακά να ελέγξουν αποτελεσματικά τη φοβία τους.

Φυσικά η βοήθεια του θεραπευτή επιβάλλεται σε σοβαρές περιπτώσεις. Σε άλλες ο ασθενής μπορεί να κάνει την περισσότερη δουλειά δεδομένου ότι θα καθοδηγείται σωστά από τα πρώτα του βήματα από το θεραπευτή του.

Συνοπτικά βλέπουμε ότι οι φοβίες είναι πολύ συχνές παθήσεις. Το σημαντικό είναι να αναγνωρίζονται και να αναζητείται βοήθεια από εξειδικευμένους Ψυχολόγους – Ψυχοθεραπευτές. Με την κατάλληλη θεραπεία οι περισσότερες περιπτώσεις μπορούν να ξεπεραστούν πλήρως.

τα σεξουαλικα προβληματα που αντιμετωπιζουν οι παντρεμενες γυναικες

Οι γυναίκες που είναι μέσα σε γάμο παρουσιάζουν περισσότερα προβλήματα στη σεξουαλική τους από ότι οι γυναίκες που είναι ελεύθερες και οι παντρεμένοι άντρες. Σε αντίθεση, οι άντρες που είναι ελεύθεροι, παρουσιάζουν περισσότερα προβλήματα σεξ σε σύγκριση με τους παντρεμένους άντρες ή αυτούς που συζούν με γυναίκα χωρίς να είναι παντρεμένοι.

Η κυριότερη αιτία για την εν λόγω κατάσταση, είναι η απουσία καλής επικοινωνίας μεταξύ των δύο στο ζευγάρι. Σε ζευγάρια που ο ένας με τον άλλο δεν νιώθουν άνετα να μιλούν για θέματα σεξ, παρουσιάζονται περισσότερα προβλήματα στη σεξουαλική ζωή.

Τα προβλήματα της σεξουαλικής ζωής δεν καθορίζονται μόνο από τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες του καθενός στο ζευγάρι αλλά και από την ποιότητα της σχέσης και της επικοινωνίας μεταξύ των δύο.

Τα ενδιαφέροντα αυτά δεδομένα προέκυψαν από έρευνα που διεξήγαγαν Βρετανοί ερευνητές σε 11.000 άνδρες και γυναίκες ηλικίας από 16 έως 44 ετών.

Οι συμμετέχοντες στην έρευνα απάντησαν στις ακόλουθες ερωτήσεις:

·   Είχατε απουσία επιθυμίας για σεξ;

·   Νιώθατε άγχος, ανησυχίες για την απόδοση σας;

·   Παρουσιάζατε δυσκολίες διέγερσης και κορύφωσης;

·   Παρουσιάζατε πρόωρη κορύφωση, πρόωρη εκσπερμάτωση;

·   Είχατε πόνο κατά τη διάρκεια του σεξ;

·   Για άντρες, παρουσιάζατε στυτική δυσλειτουργία;

·   Για γυναίκες, παρουσιάζατε πρόβλημα λίπανσης;

Οι άντρες και γυναίκες που συμμετείχαν στην έρευνα έπρεπε να απαντήσουν εάν είχαν τέτοιες δυσκολίες τουλάχιστον για ένα μήνα για τον ένα χρόνο που προηγήθηκε της έρευνας.

Τα αποτελέσματα μας δίνουν χρήσιμες πληροφορίες:

·         54% των γυναικών και 35% των αντρών, είχαν κάποιας μορφής σεξουαλικά προβλήματα που διαρκούσαν τουλάχιστον ένα μήνα

·         Περίπου 16% των γυναικών και 6% των αντρών δήλωσαν ότι είχαν τέτοια προβλήματα που διήρκεσαν περισσότερο από έξη μήνες στον ένα χρόνο που προηγήθηκε της έρευνας

·         Λιγότερες από 21% των γυναικών ζήτησαν επαγγελματική βοήθεια από σύμβουλους για τα προβλήματα τους ενώ το αντίστοιχο ποσοστό στους άντρες ήταν χαμηλότερο από 11%

·         Μία στις δέκα γυναίκες είχε δηλώσει ότι είχε χάσει το ενδιαφέρον και επιθυμία της για σεξ, τουλάχιστον για έξη μήνες στον ένα χρόνο που προηγήθηκε της έρευνας

·         4% των γυναικών δήλωναν ότι δεν μπορούσαν να φτάνουν στον οργασμό

·         Κατά μέσο όρο, οι συμμετέχοντες δήλωσαν ότι έκαναν σεξ, περίπου 4 φορές το μήνα.

·         Αυτοί που δήλωναν ότι είχαν σεξ λιγότερες φορές από 4 μηνιαίως, παρουσίαζαν περισσότερα σεξουαλικά προβλήματα ανεξάρτητα από το φύλο

·         Η αύξηση της ηλικίας συνοδευόταν από περισσότερα προβλήματα σεξ και για τα δύο φύλα.

·         Οι παντρεμένες γυναίκες είχαν και σε αυτή την περίπτωση περισσότερα προβλήματα σεξ σε σύγκριση με τις ελεύθερες

·         Οι παντρεμένες γυναίκες με παιδιά, πιθανόν λόγω κούρασης, δήλωναν ότι είχαν περισσότερες δυσκολίες στη σεξουαλική τους ζωή

·         Μεταξύ των συμμετεχόντων, αυτοί που δήλωναν ότι η πρώτη τους σεξουαλική εμπειρία δεν ήταν καλή, παρουσίαζαν περισσότερα προβλήματα σε σχέση με το σεξ.

·         Όσο πιο άσχημη ήταν η πρώτη τους σεξουαλική εμπειρία, τόσο περισσότερες ήταν οι πιθανότητες να έχουν αργότερα στη ζωή τους προβλήματα σεξ

·         Οι άντρες που έκαναν κατάχρηση αλκοόλ, και αυτοί που είχαν παρουσιάσει μια σεξουαλικώς μεταδιδόμενη νόσο στα 5 χρόνια που προηγήθηκαν της έρευνας, είχαν περισσότερα προβλήματα στη σεξουαλική τους ζωή  

Τονίζεται ότι κάποιες διαφορές στα αποτελέσματα μπορεί να εξηγούνται από την έμφυτη τάση των ανδρών να μην επιθυμούν να μιλούν για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη σεξουαλική τους ζωή. Αντίθετα οι γυναίκες είναι περισσότερο εκφραστικές αναφορικά με τις ανησυχίες τους σχετικά με το σεξ.

Οι διαφορές μεταξύ παντρεμένων και ελεύθερων μπορούν να εξηγηθούν από τη μεγαλύτερη πολυπλοκότητα των έγγαμων σχέσεων. Η απόκτηση παιδιών μπορεί ακόμη να προσθέτει νέες δυσκολίες στη σεξουαλική ζωή του ζευγαριού.

Αντίθετα οι ελεύθεροι μπορεί να μετακινούνται πιο εύκολα από μια σχέση όταν παρουσιάζονται προβλήματα σεξ.

Πολλές γυναίκες είναι σεξουαλικά πολύ δραστήριες κατά τους πρώτους 18 μήνες έως 3 χρόνια μιας σχέσης τους. Στην περίοδο αυτή έχουν σημαντική αυθόρμητη επιθυμία για σεξ. Στη συνέχεια όμως αυτό μειώνεται.

Είναι βέβαιο ότι η καλύτερη επικοινωνία στο ζευγάρι, βοηθά στην απάμβλυνση ή επίλυση προβλημάτων σε σχέση με τη σεξουαλική ζωή.

Δυστυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις αυτοί που έχουν προβλήματα, τα βιώνουν στη σιωπή, δεν τα μιλούν με το ταίρι τους και ούτε ζητούν βοήθεια από ειδικούς συμβούλους του θέματος.

Παράλληλα η απουσία ικανοποιητικής διαπαιδαγώγησης των νέων για ζητήματα που αφορούν το σεξ, δημιουργεί επιπρόσθετες δυσκολίες.

Η σεξουαλική ολοκλήρωση, αποτελεί σημαντικό μέρος της σεξουαλικής υγείας. Η κατανόηση των παραγόντων που σχετίζονται με τα σεξουαλικά προβλήματα όπως επίσης και η αναγνώριση των παραγόντων που είναι σχετικοί με τη λειτουργία της συζυγικής σχέσης, είναι σημαντικό βήμα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της σεξουαλικής ζωής και την παροχή φροντίδας και υποστήριξης σε αυτούς που χρειάζονται.

συζυγικη ζωη..λαθη που μπορειτε να αποφευγετε

Η συζυγική σχέση χρειάζεται συνεχώς φροντίδα. Τα προβλήματα της καθημερινής ζωής είναι αναπόφευκτα και μπορούν να επηρεάζουν τις σχέσεις στο ζευγάρι. Ορισμένα λάθη που γίνονται συχνά, προκαλούν ένταση, νευρικότητα. Αποτελούν αιτία γένεσης δυσάρεστων καταστάσεων, προσωρινών ή κάποτε δυστυχώς μόνιμων, που υποβιβάζουν την ποιότητα ζωής.

Υπάρχουν τρόποι που βελτιώνουν τη συζυγική σχέση. Η κάθε σχέση έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Και οι δύο στο ζευγάρι πρέπει συνεχώς να εξετάζουν πως μπορούν να επενδύουν και να αξιοποιούν τις δικές τους ιδιαιτερότητες και ταυτόχρονα να αποφεύγουν ή να ελαχιστοποιούν λάθη, κακές συνήθειες που βλάπτουν τη σχέση τους.

Ας δούμε λοιπόν ποια είναι τα συχνότερα λάθη που γίνονται στις συζυγικές σχέσεις και που είναι καλύτερα να αποφεύγετε. 

Η έλλειψη αναγνώρισης και σεβασμού του ή της συζύγου μπορεί να έχει δυσάρεστες επιπτώσεις που μπορεί να είναι εμφανείς ή όχι. Οι άνθρωποι χρειάζονται να νιώθουν ότι τους εκτιμούν, ότι τους σέβονται. Ακόμη ενδόμυχα χρειάζονται να νιώθουν ότι οι άλλοι τους ευχαριστούν για όσα κάνουν για αυτούς.

Για το λόγο αυτό είναι λάθος όταν στο ζευγάρι ο ένας λέγει κακά πράγματα για τον άλλο σε συγγενείς, φίλους ή συναδέλφους. Αντίθετα η έκφραση σεβασμού, εκτίμησης και αναγνώρισης για τη συμβολή του άλλου, βελτιώνει τη συζυγική ζωή.

Δεν πρέπει ο ένας από τους δύο να νιώθει ότι πάντα έχει δίκιο. Στο λάθος αυτό συμπεριλαμβάνεται και η τάση του ενός στο ζευγάρι να επιπλήττει τον άλλο ή να του κάνει συχνά κήρυγμα ή να έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο. Η τάση αυτή μπορεί να απομακρύνει και να αποξενώνει τον ένα από τον άλλο.

Οι άνθρωποι συνήθως δεν εκτιμούν πολύ αυτούς που τα ξέρουν όλα και πάντοτε. Οι άνθρωποι κουράζονται όταν ακούν κάποιον να απαντά ακόμη και σε απλές ερωτήσεις με μακρές ομιλίες.

Είναι καλό στο ζευγάρι να παραδέχονται ο ένας και ο άλλος ότι κάνουν κάποτε λάθη και ότι δεν έχουν την απάντηση και τη λύση για όλα τα προβλήματα.

Η μη απόδοση της αναγκαίας προσοχής στον άλλο όταν τη χρειάζεται, είναι πηγή αρνητικών αισθημάτων. Όταν ο ένας μιλά και ο άλλος δεν δείχνει τη δέουσα προσοχή και σημασία, κοιτάζει την τηλεόραση ή τον υπολογιστή, δημιουργούνται παρεξηγήσεις. Επίσης λάθος είναι και οι διακοπές ή οι παρεμβάσεις στον άλλο όταν μιλά.

Η μη τήρηση των υποσχέσεων κλονίζει την εμπιστοσύνη. Ας μην ξεχνούμε ότι οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τα λόγια. Όταν ο ένας στο ζευγάρι λεει ότι θα κάνει κάτι, πρέπει να το κάνει.

Η απουσία ενδιαφέροντος για τις σεξουαλικές ανάγκες του άλλου στο ζευγάρι, είναι αιτία δυσλειτουργιών της σχέσης. Στις περιπτώσεις που ο ένας από τους δύο έχει πρόβλημα όσον αφορά τη σεξουαλική επιθυμία είναι προτιμότερο το ζευγάρι να ζητά βοήθεια από εξειδικευμένους συμβούλους.

Η απουσία ειλικρινείας, μπορεί να είναι καταστροφική για μια συζυγική σχέση. Τα μυστικά από τον άλλο, τα ψέματα, δημιουργούν αποστάσεις. Η απουσία εμπιστοσύνης υπονομεύει το μέλλον της σχέσης. Η συζυγική απιστία δυναμιτίζει τη σχέση και είναι συχνά πηγή πολλών δεινών και για τους δύο.

Τα πειράγματα από τον ένα στον άλλο, μπορεί να είναι εξαιρετικά ενοχλητικά. Για το λόγο αυτό εάν κάτι που λεει ο ένας ενοχλεί τον άλλο για οποιοδήποτε λόγο, αυτό τότε πρέπει άμεσα να διακόπτεται.

Ο εγωισμός και η απληστία χαρακτηρίζονται από το ότι ο ένας στο ζευγάρι θέλει να ξοδεύει για τον εαυτό του αλλά όταν ο άλλος κάνει κάτι, τότε δημιουργεί πρόβλημα. Το λάθος αυτό μπορεί να πάρει διάφορες μορφές και βαθμούς σοβαρότητας. Είναι αιτία προστριβών με απρόβλεπτες συνέπειες.

Ο θυμός και οι διαπληκτισμοί είναι καταστάσεις που παρατηρούνται σε όλα τα ζευγάρια. Το θέμα είναι ο σωστός και εποικοδομητικός χειρισμός των καταστάσεων αυτών. Το λάθος είναι να επιζητεί ο ένας να είναι ο νικητής, να έχει πάντα δίκιο, χρησιμοποιώντας τις εκρήξεις θυμού για να το πετύχει.

Θα μπορούσαμε να συγκρατήσουμε μερικές βασικές αρχές που θα στηρίζουν διαχρονικά τη συζυγική σχέση κτίζοντας ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένεια:

·   Εκτίμηση, σεβασμός, αναγνώριση της προσφοράς του άλλου

·   Υποστήριξη στον άλλο για την επίτευξη των στόχων του

·   Όταν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις ή ακόμη διαμάχες, οι αντιπαραθέσεις να γίνονται με δίκαιο, πολιτισμένο τρόπο

·   Επιθυμία για συγχώρεση. Κανένας δεν είναι τέλειος και να είστε πρόθυμοι να συγχωράτε τον άλλο

·   Ευγενική συμπεριφορά του ενός προς τον άλλο

·   Δώστε χρόνο καθημερινά για να μοιραστείτε με το ταίρι σας τα όνειρα, τις επιθυμίες, τις επιδιώξεις, τους στόχους σας

·   Καθίστε μαζί για λίγο τουλάχιστο κάθε μέρα για να μιλήσετε για διάφορα προβλήματα για να βελτιώσετε την επικοινωνία μεταξύ σας

·   Αποφασίζετε μαζί για τα οικονομικά, τα παιδιά σας, τις διακοπές

·   Αφιερώστε χρόνο για να έχετε μαζί στιγμές ρομαντικές και οικειότητας

·   Μιλήστε για τις καθημερινές σας εμπειρίες και μην ξεχνάτε να γελάτε μαζί τουλάχιστο μια φορά κάθε μέρα

 

Τα λάθη σε μια συζυγική σχέση είναι πολλά και δεν μπορούν να εκλείψουν. Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να αναγνωρίζονται και να λαμβάνονται μέτρα για τη διόρθωση και την αποφυγή επανάληψης τους.